Ta pani na przystanku

ma dzinsy i kurteczkę dżinsową z podwiniętymi rękawami, tenisówki na nogach i plecak niedbale zawieszony na jednym ramieniu, długie czarne włosy luźno związane i mogłaby wyglądać na studentkę, gdyby nie ten dzieciak uwieszony na jej szyi. Ma 9 lat, co wiem, bo ona mówi do niego radośnie „a właśnie że ja wiem, co ty myślisz, wszystko wiem, ja też kiedyś miałam 9 lat”. Potem ze śmiechem powtarza jeszcze raz, przekomarzając się z synem „ja też kiedyś miałam 9 lat, nie zawsze byłam mamą”. Wyglądają razem jak żywa reklama (proszku do prania, niewątpliwie).

A wieczorem to ja mam 9 lat: zwinięta na kanapie czytam „Koralinę” Gaimana.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s