Tamte dni, tamte noce (film)

Kolejnym filmem oskarowym (otrzymał za najlepszy scenariusz adaptowany, plus trzy inne nominacje) były „Tamte dni, tamte noce”, które jest mi trudno obiektywnie ocenić, zapałałam bowiem natychmiastową, nieuzasadnioną i żywiołową antypatią do Olivera, i kiedy się film skończył, odetchnęłam z ulgą, że nie muszę już na tę wstrętną blond gębę patrzeć. Pomijając osobiste animozje, nazajutrz doszłam do wniosku, że jest to bardzo ładny film, w którym wszystko jest wyidealizowane: Włochy przepiękne, upał porażający, dom obłędny, młodzianek genialny, rodzice cudownie i nadmiernie wyrozumiali. To zabieg celowy, ten film opowiada o wspomnieniach (i tu wyjątkowo polskie tłumaczenie jest właściwie lepsze od oryginalnego tytułu, ale to zasługa tłumacza powieści), a wszyscy mamy tendencję do ich idealizowania. Niepotrzebne jest tylko nadmierne rozgadanie ojca pod koniec, wszystko zostało wystarczająco jasno pokazane wcześniej. Gdybym bardziej polubiła głównego bohatera, byłabym urzeczona całością. Reżyserowi w szczególności udało się bardzo pięknie pokazać fizyczną stronę namiętności: zazwyczaj wychodzi albo porno, albo przeestetyzowane przemilczenie.  Tu natomiast jest prawda, a przynajmniej ten rodzaj prawdy, jaki przechowujemy w pamięci.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s